Dworzec Kolejowy z roku 1920, zbudowany wg projektu Romualda Millera w stylu dworku polskiego. Główna bryła jest dwupoziomowa, kryta dachem polskim i zwieńczona schodkową wieżyczką. Całość kryta blachą. Centralnie umieszczony duży, trójkondygnacjowy ryzalit z wejściem głównym poprzedzonym kolumnowym gankiem. Wewnątrz trójnawowa hala dworca rozczłonkowana kolumnami jońskimi, oraz dwa pomieszczenia z kasami i lokalami użytkowymi. W pomieszczeniach i hali zachowały się przedwojenne piece kaflowe i sztukaterie. Po bokach […]

W latach 30. XX w. przy ul. Rabina Majzelsa, obecnie Ludwika Pudły, zbudowano nową siedzibę gminy żydowskiej. W piwnicach piętrowego, murowanego budynku umieszczono mykwę – rytualną łaźnię. Podczas działań II wojny światowej budynek został zburzony. Na jego miejscu powstał skwer. W płn.-wsch. narożniku skweru widoczny jest fragment przyziemia budynku, stanowiący sklepienie pomieszczenia łaźni. Metalowa pokrywa zabezpiecza wejście, prowadzące na schody wiodące do niewielkiego

Najważniejszą cechą parku jest jego unikatowy charakter. Park ma charakter ogrodu krajobrazowego z charakterystycznymi nasadzeniami drzew – kuliste rotundy tworzące miejsca zadumy o średnicy około 8 do 10 m. Kolejnym elementem parku jest aleja kasztanowców oraz pojedyncze osobniki Jesionu wyniosłego, planta klonolistnego oraz lipy drobnolistnej będącymi pomnikami przyrody. Wiek najstarszych drzew datuje się na 165 lat. Kolejną ważną cechą zabytku jest jego

Rogatka Bródnowska, zwana również rogatką Wileńską, jest ważnym obiektem dla historii i topografii prawobrzeżnej Warszawy. Budynek powstał na pocz. XX w. Początkowo budynek pełnił funkcje kordegardy – rogatki przy drodze prowadzącej na Bródno, a zarazem wartowni kontrolującej pobliski trakt kolejowy. Podczas krótkiej okupacji niemieckiej podczas I wojny światowej, Niemcy zorganizowali w nim mieszkania a na posesji działał miejski skład kamienia brukowego na potrzeby dynamicznie

To jeden z piękniejszych z nielicznie już zachowanych historycznych budynków starego Sulejówka. Willa Ułanka to budynek wznoszony w latach 1929-1934. Po wojnie został przejęty został przez skarb państwa, od 1990 r. stał się własnością samorządową, a obecnie jest siedzibą Miejskiej Biblioteki Publicznej, która została założona w 1950 r. Poprzednio pełnił funkcje mieszkaniowo-komunalne a następnie mieściła się w nim placówka bankowa. Budynek z użytkowym poddaszem, gdzie mieści się Czytelnia, biuro i gdzie odbywają

Drewniany czworak z I połowy XX wieku. Jeden z ostatnich budynków dworskich jaki pozostał w centrum miejscowości. Dawniej zamieszkały przez pracowników miejscowego majątku ziemskiego. Obecnie mieści się w nim min. filia gminnej biblioteki publicznej i siłownia.

Pałac w Sannikach był niegdyś własnością prominentnego rodu szlacheckiego rodziny Pruszaków, a później Dziewulskich. Pierwsza część pałacu w stylu klasycystycznym powstała ok. 1793 r. Pałac zasługuje na szczególna uwagę gdyż tu w sannickim pałacu spędzał wakacje Fryderyk Chopin latem 1828 roku. Muzyk spędził w Sannikach dwa miesiące w odwiedzinach u swojego szkolnego kolegi, Konstantego Pruszaka. W trakcie pobytu komponował i uczył gry na pianinie siostrę swojego przyjaciela. Obiekt tym

Budynek ma duże znaczenie historyczne dla mieszkańców Gminy Sokołów Podlaski. Budynek niegdyś był budynkiem Urzędu Gminy, w latach 90 XIX w. szkołą powszechną oraz od 1970 roku filią biblioteki gminnej.

Budynek ma bardzo bogatą historię i wielką wartość historyczną. Wybudowany został na początku XX wieku, uwagę przykuwa przede wszystkim jego elewacja będąca połączeniem stylu neorenesansowego i modernistycznego – trudno znaleźć w Płocku budynek z tak bogato zdobioną elewacją. Kamienica początkowo pełniła funkcję budynku mieszkalnego, w czasie okupacji była siedzibą gestapo, NKWD i UB. W piwnicach budynku przetrzymywano więźniów i żołnierzy Armii Krajowej, których upamiętnia jedynie zamontowana na budynku